ولنتاین را خیلی ها مى شناسند: «در سده سوم میلادی در روم باستان، فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم. کلودیوس باورهای شگفتی داشته است، از آن میان اینکه سربازی خوب خواهد جنگید که مجرد باشد. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراطوری روم قدغن می کند.کلودیوس به قدری سنگدل وفرمانش به اندازه ای قاطع بود که هیچ کس جرأت کمک به ازدواج سربازان را نداشت.ولی کشیشی به نام والنتیوس(ولنتاین)،مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می کرد.کلودیوس دوم از این جریان خبردار می شود و دستور می دهد که والنتاین را به زندان بیندازند و به جرم جاری کردن عقد عشاق،با قلبی عاشق اعدام می شود...بنابراین او را به نام فدایی وشهید راه عشق می دانند و از آن زمان نهاد و سمبلی می شود برای عشق !!!»
ولنتاین را خیلی ها مى شناسند. از برخی روزنامه ها، مجلات و سایت هاى اینترنتى . از پشت ویترین ها به شكل هدایا و كارت پستال هاى منسوب به ولنتاین و جمله «ولنتاین مبارك » . شاید هم از ترافیک سنگین و شلوغی رستوران ها و پارک ها .
براى باور این گفته، كافى است وارد اینترنت شوید و كلمه «ولنتاین» یا «ولنتین» را براى جست وجو وارد كنید، آنگاه به طور حیرت آورى با لیست بى انتهایى از وبلاگ‌هاى جوانان ایرانى مواجه خواهید شد كه مطالبى در خصوص این روز همراه با تبریكات متعدد و متنوع آورده‌اند.
اما شاید كمتر ایرانى از وجود روز عشق در ایران باستان و برگزارى جشنى براى بزرگداشت این موهبت، آن هم نه با قدمت
سه قرن پیش از میلاد، بلكه ازبیست قرن قبل از میلاد حضرت مسیح ! اطلاع داشته باشد :
" فلسفه بزرگ داشتن این روز به نام "روز عشق" بدین گونه بوده است که در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می کردند و افزون بر اینکه ماه ها نام داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. برای نمونه روز نخست "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت یعنی "بهترین راستی و پاکی" که باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهریور یعنی "شاهی و فرمانروایی آرمانی" که ویژه خداوند است و روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندار مذ فرنام (لقب) ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. از این روی در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد عشق می پنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه همزمان می شد، جشنی ترتیب می دادند متناسب با نام آن روز و ماه. برای نمونه شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت که در ماه مهر، "مهرگان" نام می گرفت .
طبق سالنامه زرتشتى، روز اسفند از ماه اسفند یعنى پنجمین روز از این ماه (5 اسفند) و بنا بر تقویم امروزى (هجری خورشیدی)
29 بهمن ماه روز سپاسدارى از جایگاه زنان ومادران است. براساس سنت باستانى، مردان و فرزندان در روز سپنته آرمئى تى كه مظهر ایمان، مهر،عشق، محبت و حامى زنان نیك است، به همسران و مادران خود هدایایى تقدیم مى كنند و برگزارى مراسم جشن و سرور در این روز ضرورى است.به این ترتیب از محبت و مهربانى زنان سپاسگزارى مى شود.
سپندارمذگان، جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا می کردند. در این روز زنان به شوهران خود با محبت هدیه می دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها فرمانبرداری می کردند. "
بسیاری معتقدند " اگرچه این رسم برگرفته از یك سنت اروپایى، آمریكایى است، اما در كشور ما به دلیل اینكه روزهاى شاد بسیار كم دارد، جوانان روز ولنتاین را جشن مى گیرند " و به دنبال این نیاز، برگزارى ولنتاین و بزرگداشت مهر و محبت را ابتكار خود جوانان مى دانند.
با توجه به این گونه مباحث، که گاه از غریبه و آشنا می شنویم، گوئی نیاز به شادى و عدم توجه به این نیاز در جامعه، محورى ترین دلیل براى رواج جشنى بیگانه در كشورى است كه فرهنگ آن ریشه در جشن و شادى و مهرورزى دارد.
كشورى كه به قول ابوریحان بیرونى در كتاب آثارالباقیه، " شمردن شمار جشن هاى آن همانند شمار كردن آب گذرهاى یك سیلاب غیرممكن است " ..
ایرانیان تنها مردمی بودند که در تمام افسانه ها، اساطیر و داستان‌های ملموس و غیرملموس دور یا نزدیک، شادمان ترین مردم شناخته شده اند. ایرانیان قدیم برای تولد هرماه و روز و هفته خود جشنی داشتند که همه به یکدیگر مهر می ورزیدند. شاید به همین دلیل ایران کشور آیین مهرورزی نام گرفته است.
داشتن سرمایه ای آن چنین و تقلیدی اینچنین عجیب است و درد آور!!!
محمدعلى الستى در این باره مى گوید: «به دلیل اینكه ما نتوانسته ایم عناصر فرهنگى خود را براى جوانان به روز و جذاب كنیم، جوانان به این فرهنگ‌ها روى آورده اند.» وى تصریح مى كند: «ترویج الگوهاى بیگانه با ضرورتهاى كشور ما سازگار نیست ولى در صورتى كه فرهنگى جذابیت و قابلیت گسترش در كشورهاى دیگر را داشته باشد، رواج مى یابد؛ در غیراین صورت در كشور خود نیز به دست فراموشى سپرده مى شود». این جامعه شناس تأكید مى كند:«اگر فرهنگى با روحیات نسل جوان سازگار باشد، مورد اقبال قرار خواهد گرفت ».
بیايید این بار هم که شده بگذریم از بى خیال، دست روى دست گذاشتن و غصه خوردن . بشکنیم كاسه های چه كنم ! چه كنم! را ؛ که هر کس، اگر به قدر بازشدن دست هایش تلاش کند، می‌تواند راهی یابد، برای زنده نگه داشتن خود، و کشتن هر آنچه بیگانه است با فرهنگ و آداب و رسوم مان . " لایکلف ا... نفسا الا وسعها ": هرکس اگر به قدر توانائی خودش برای بازیابی هویت تلاش کند، بی شک جامعه ی اسلامی - ایرانی مان بهتر از اینها خواهد بود.
در اینجا به چندین حدیث از بزرگان دین در خصوص ابراز محبت و عشق اشاره می کنیم :
- قال الصادق(ع): اذا احببت رجلا فأخبره. هرگاه کسی را دوست داشتی به او بگو.
(بحارالانوار، ج 74، ص 181)
- قال رسول ا... (ص): قول الرجل للمرأة، انی احبک لایذهب من قلبها ابداً. این سخن مرد به زن که : دوستت دارم هرگز از دل زن بیرون نرود.
(الکافی، ج 5، ص 569)
- قال رسول‌ا... (ص): افضل الناس منّة من بدأ بالمودّة. شایسته‌ترین کس به منّت‌گذاری کسی است که در دوستی و محبت نسبت به طرف خود پیشی گیرد
(میزان الحکمة ج2، ص 938.)
- قال الصادق(ع) : العبد کلما ازداد للنساء حبا ازداد فی الایمان فضلاً./ هر چه محبت همسر در قلب بنده زیادتر شود، فضیلت ایمانش زیادتر گردد.
(خصال، ج1، ص 55)
و این است آنچه در چنته ی ماست :احادیثی چون آب، روان و شاداب و تاریخی چون کوه، سربلند و محکم..... و چه تکیه گاهی محکمتر از این و چه عشقی زیباتر از آن ؟؟
به قول قدیمى ها كه پیامشان، همواره نشر امید و تكاپو است :ماهى را هروقت از آب بگیریم تازه است ! پس بهتر است هرچه زودتر براى گرفتن ماهى دست به كار شویم و جلوى ضرر را زودتر بگیریم كه هر زمان باشد، منفعت است » .